برای داشتن یک جامعه سالم کودکان را فراموش نکنیم

نویسنده : ایدا اصغری

سازمان ملل در۲۰ نوامبرسال ۱۹۸۹  اولین  کنوانسیون حقوق کودکان را به تصویب رساند . این کنوانسیون حقوق مدنی. سیاسی. اقتصادی اجتماعی وفرهنگی کودکان را دربرمی گیرد.  کنوانسیون حقوق کودکان در تمام جهان ازاهمیت زیادی برخورداراست. دولت های امضا کننده ، وظیفه دارند که آن را اجرا کنند. تا کنون اکثر کشورها این پیمان نامه را امضا کرده ودر بیشتر کشور ها اجرا می شود.  شکایت مربوط به برخورد دولت ها با این کنوانسیون  درسازمان ملل ثبت وبررسی می شود.

4215

 این کنوانسیون شامل ماده های زیاد می شود ازجمله:

-هیچ کودکی نباید از تبعیض رنج ببرد!

-وقتی  یک کشور و یا دولت دررابطه با کودکان تصمیم می گیرد، باید منافع کودکان را در اولویت قراردهد.

-کودکان حق حیات دارند وباید رشد کنند!

-کودکان حق دارند آزادانه عقاید واندیشه های خودرا بیان کنند  واین مساله در تمام مواردی که مربوط کودکان می شود باید مورد توجه قرار بگیرد.

-دولت باید توجه جدی در قسمت فراهم نمودن زمینه تحصیل و درس را برای کودکان داشته باشد.

با آنکه افغانستان ازجمله کشورهای امضا کننده کنوانسیون بین الملی حقوق کودکان است اما  طبق گزارش سازمان ملل متحد که هر سال در مورد وضعیت کودکان در کشورهای مختلف به نشر می رسد، افغانستان بدترین کشور برای کودکان  است. قرارگزارش سازمان ملل متحد و چشم دید های خود ما،کودکان در افغانستان به کارهای شاقه گماشته می شوند و درنا امنی ها جان شان را از دست می دهند. گزارشهای زیادی از ازدواج های اجباری با کودکان و خصوصا دختران کم سن وسال هر ساله در افغانستان خبرسازمی شود. گزارش هایی در مورد سو استفاده های جنسی از کودکان را تقریبا هر هفته می شود از طریق رسانه ها شنید. استفاده از کودکان در تجارت مواد مخدراز دیگر مشکلاتی است که کودکان در ان کشوربا آن مواجه اند. کودکان زیادی هستند که دسترسی به مکتب ندارند اما همان کودکانی که دسترسی دارند به خاطر بی توجهی دولت در قسمت تامین امنیت از آموختن علم محروم می شوند.طبق گزارش  بانک جهانی  فقط ازسال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸  به تعداد  ۲۴۵۰ مکتب توسط طالبان مورد حمله قرار گرفته وویران یا سوزانده شده اند، علاوه بر اینها گروههای افراط گرا از جمله طالبان بارها اقدام به مسموم کردن دختران در مکاتب نموده اند.

2-60-99505

ازسال ۲۰۰۱ به بعد انجمن ها وسازمان های زیادی تاسیس شده که شعارشان دفاع از حقوق بشر. حقوق زنان ،آزادی بیان  وغیره  است. ازتمام این سازمان ها خیلی کم  پیدا می شود سازمانی که واقعا ازحقوق زنان دفاع کند. اما در افغانستان   تقریبا  هیچ  سازمانی پیدا نمی شود که  برای کودکان فعالیت کند واز حقوق کودکان بگویند ودفاع کنند.  با آنکه درافغانستان جمعیت کودکان بیشتر از بزرگسالان است اما نه دولت علاقمند به اجرای تعهداتی است که در قبال کودکان پذیرفته و نه هم سازمان هایی که در این عرصه فعالیت می کنند.

به همین شکل در مورد آینده افغانستان کنفرانس های زیادی برگزار می شود اما دراکثر کنفرانس ها حتی نامی ازکودکان نمی گیرند. درحالی که کشورهای دیگرهمیشه کوشش براین دارند که کودکان درهر چیزی سهیم باشد. حتا درحزب های که موجود است.  اما درافغانستان نه تنها کودکان درمرکز دید قرارندارد بلکه هیچ نام از انها برده نمی شود . همچنان افغانستان بالاترین نرخ مرگ ومیر کودکان را دارد .

 دولت افغانستان، سازمان های بین المللی و سازمان هایی که برای حقوق کودکان و حقوق زنان مبارزه و فعالیت می کنند باید درمورد کودکان توجه نمایند. کودکان، مردان و زنان آینده ان کشور هستند. کودکان نسل جدیدی را می سازند که اگر ما به آنها توجه نماییم و اگر ما به حق و حقوق و خواسته های آنها برسیم فردا شاهد نسلی خواهیم بود که در جامعه خود بسیاری از مشکلات کنونی را نخواهند داشت.

وحشتناک است در کشوری که ۶۵ درصد جمعیت ان را جوانان و نو جوانان تشکیل می دهد حتی چند کتاب محدودیدرکتابخانه هایش برای نوجوانان وکودکان نیست. ادبیاتی به نام ادبیات کودک در افغانستان وجود ندارد وکودکان آن کشور بدون قصه و ترانه و فقط با چند قصه تکراری که بعضی مادر ها بلد اند و تعداد زیادی هم نه بزرگ می شوند.

 منبع

http://www.reddbarna.no/vaart-arbeid/barns-rettigheter

Share Button

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *